Badania

Skuteczność metody dr K. Johansena IAS została potwierdzona wieloma badaniami, które opublikowano w specjalistycznych pismach.

Przytaczmy kilka tłumaczeń badań oraz listę publikacji, które zawierają badania nt. Indywidualnej Stymulacji Słuchu Johansena IAS.
Retrospektywny projekt badawczy w Mjölby

 Cel  badania

     Zebranie razem opisanych wyników z Sensomotoric Centre w Mjölby (Sohlman, 2000) oraz opublikowanych badań podniosło następujące pytania:

1) Czy istnieje korelacja między całkowitym odchyleniem krzywych słyszenia i optymalnej krzywej słyszenia jednostki a ilością błędów rozróżniania w teście dychotycznym  (Hughdal DLCV-108 NF)  ?

2) Czy specyficzna stymulacja słuchowa może (przy indywidualnie sformatowanej muzyce) wpływać na lateralizację słuchową i wrażliwość słuchową, a przez to na różnicę między krzywą słyszenia a optymalną krzywą słyszenia?

3) Czy po ograniczeniu odchylenia między rzeczywistą a optymalną krzywą słyszenia jednostki uzyskanym przez specyficzną stymulację słuchową następuje ograniczenie błędów rozróżniania w teście dychotycznym?

4) Czy istnieje korelacja między długością okresu stymulacji a ograniczeniem błędów?

 Metody

Ośrodek Sensomotoryczny w Mjölby, Szwecja, od 1987 stosuje programy stymulacji odruchowej i wzrokowej, zaś od 1990 również określone programy stymulacji słuchowej (ADT)[1], którymi objętych było w sumie około 800 uczniów (Sohlman, 2000, str. 16).

Stymulacja słuchowa w tym i trzech innych opisanych programach opiera się na procedurach oceny składających się z badań słuchu (progi słuchowe, lateralizacja słuchowa  i pewne formy obuusznego słyszenia (dichotic listening). Uczniowie są badani przed interwencją i po niej.

Na przestrzeni od 3 do 18 miesięcy uczniowie słuchają codziennie przez 10-15  minut specjalnie skomponowanej i nagranej na taśmy muzyki, gdzie głośność może być modyfikowana  w paśmie  1/3 oktawy przy pomocy equalizera (obniżana lub podwyższana), aby zrekompensować różnice między zmierzonymi progami słuchowymi i optymalną krzywą słuchową  sugerowaną przez Gulicka (1971) i przez Tomatisa (1991). U wszystkich uczniów praworęcznych i większości leworęcznych, najbardziej wzmacniane są dźwięki w prawym uchu. 

(Muzyka została specjalnie przygotowana do tego celu przez duńskiego kompozytora  Bent-Peder Holbech i obajmuje zakres częstotliwości 100 Hz do 16000 Hz).

Słuch uczniów jest kontrolowany w regularnych odstępach czasu, nowe taśmy są nagrywane i rozdawane w oparciu o wyniki oceny kontrolnej.

 Próba

Z folderu zawierającego 127 przypadków opracowanych w okresie od stycznia 1997 do kwietnia 2000 wybrano losowo 14 (m: 13; ż: 1). Mała próba została wybrana ze względu na oczekiwania dużego efektu oparte na badaniach pilotażowych. Wszyscy byli praworęczni, średni wiek wynosił 10 lat i 10 miesięcy (9;1-13:7). Jeden z uczniów odpadł przed zakończeniem programu stymulacyjnego. Wszyscy uczniowie mieli prawidłowy słuch według standardowych badań słuchu (badanie przesiewowe 20 dB). Wszyscy uczniowie zostali skierowani przez szkołę lub rodziców na podstawie badań nieprawidłowości językowych, opóźnień w czytaniu i/lub pisaniu. Średni okres stymulacji w opisywanym badaniu wynosił 29 tygodni (10 - 65). Uczniowie słuchali w domach pod nadzorem rodziców.

 

Grupa kontrolna

Dopasowana wiekowo grupa kontrolna (N=24) średni wiek 10 lat 10 miesięcy (8;3-12;9) dobrze czytających (powyżej średniej w ocenie nauczycieli) została zbadana pod kątem obuusznego słyszenia (dichotic listening) (Hughdahl DLCV-108 NF).

 

Wyniki

1) Całkowita wariacja (suma) w dB w jedenastu częstotliwościach pomiędzy zmierzonymi progami słuchu dla obojga uszu a optymalną krzywą słuchową była obliczana dla każdego osobno i korelowana z ilością błędów popełnionych w teście dychotycznym (Hughdal DLCV-108 NF) w warunkach swobodnych. Korelacja była umiarkowanie negatywna (-.49).

Może to wskazywać, że wstępnie niskie lub umiarkowane wahanie między rzeczywistym słuchem a słuchem optymalnym u niektórych osób jest bardziej szkodliwe ( niekorzystne) dla ostrości słyszenia niż głębsze odchylenie, zbliżone do niewielkiego niedosłuchu lub nadwrażliwości.

2) Karty sześciu z trzynastu uczniów zawierały wystarczającą ilość danych by odpowiedzieć na pytania  2, 3 i 4.

Tych sześciu uczniów to praworęczni chłopcy o średniej wieku  10 lat i 10 miesięcy (9;10-10;04).

Średnie odchylenie od optymalnej krzywej dla tych sześciu krzywych słuchu = (P + L) przed stymulacją wynosiło 205.00 (SD=54.16). Po stymulacji średnie odchylenie od optymalnej krzywej oznaczono na poziomie  122.50 (SD=39.44); d  (wielkość efektu) > .80.  (Według Cohen (1988)  d powyżej .80 stanowi efekt znacznej wielkości).
Średni wskaźnik błędu  w teście DL-NF przed okresem stymulacji dla tych sześciu uczniów wynosił 33.33 (SD=13.05). Po stymulacji średni wskaźnik błędu wynosił 14.00 (SD= 9.24)); d > .80.
Średni wskaźnik błędu w teście  DL-NF dla 24 dopasowanych wiekowo członków grupy kontrolnej (dobrze czytających) wynosił 13.50 (SD=6.13). Stąd różnica w średnim wskaźniku błędu między grupą kontrolną a grupą badaną po interwencji nie jest znacząca (ryc. 1).
W przypadku 13 uczniów, którzy przeszli przez pełen okres stymulacji średnie odchylenie od optymalnej krzywej zmniejszyło się z 220.38 (SD=75.77) do 143.46 (SD=77.12); d > .80.

Po 19 tygodniach stymulacji jeden z tych uczniów nie miał zmian w krzywej słuchowej prawego ucha (odchylenie od optymalnej krzywej przed i po wynosiło 230, co wydaje się być najwyższym odchyleniem w próbie). Odchylenie w jego lewym uchu poprawiło się z 210 do 155 (zmniejszenie odchylenia między krzywymi.)

Warto zwrócić uwagę, że w kilku innych badaniach klinicznych również lewe ucho wykazywało najszybszą poprawę wrażliwości, po której następowała późniejsza poprawa wrażliwości w uchu prawym. Może to być związane ze znaną szybszą mielinizacją włókien nerwowych w prawej półkuli oraz wcześniejszym dojrzewaniem prawej półkuli. (Korpilahti 1996).

Pozostałych dwanaścioro uczniów miało średnie odchylenie od optymalnej krzywej (tylko w prawym uchu) na poziomie 87.92 (SD=15.61) przed okresem stymulacji i na poziomie  57.08 (SD=18.31) po stymulacji;  d > .80.

Oznacza to, że 92.3 % odniosło pozytywne skutki stymulacji słuchu podczas okresu szkoleniowego z efektem znacznej wielkości. Test t dla średnich zależnych (powtórzony projekt pomiaru): t(11)= -12.210;  p < .01, jeden tailed.
W związku z tym można dojść do wniosku, że specyficzna stymulacja słuchowa ma wpływ na wrażliwość słuchu. (Ogólnie wrażliwość jest zmniejszona w zakresie niskich częstotliwości (< 1000 Hz) i zwiększona w zakresie wysokich częstotliwości (< 1000 Hz)).
3) Dla sześciu studnetów zmniejszenie całkowitego odchylenia (P + L) między rzeczywistą krzywą słuchu i optymalną krzywą słuchu było skorelowane ze zmniejszeniem błędów popełnionych w teście DL-NF o r = .19.

Jest to niewielka korelacja, ale przeciwna sugestii, że odchylenie między rzeczywistą krzywą słuchu i optymalną krzywą słuchu jest negatywnie skorelowane z błędami popełnionymi w teście DL-NF, a w związku z tym z wrażliwością słuchu.

Badając prawe ucho tylko u tych sześciu uczniów stwierdzono, że średnie odchylenie między rzeczywistą krzywą słuchu i optymalną krzywą słuchu zostało zmniejszone z  88.33 (SD=15.72) do 57.50 (SD=20.56).  d > .80.

Korelacja między zmniejszenie odchylenia między faktyczną krzywą słuchu tylko dla prawego ucha i optymalną krzywą słuchu oraz zmniejszenie błędów w teście DL-NF była na poziomie  .68.
W związku z tym można wysnuć wniosek, że zmniejszenie odchylenia między rzeczywistą krzywą słuchu i optymalną krzywą słuchu tylko dla prawego ucha  (zmieniona wrażliwość) po specyficznej stymulacji słuchowej może prowadzić do poprawy ostrości słyszenia. 
4) Dla sześciu uczniów z pełnym zestawem danych okres stymulacji wahał się od 21 tygodni do 65 tygodni. Zmniejszenie wskaźnika błędu w teście DL-NF korelowało z długością okresu stymulacji (r = .86) - ryc. 2.

   Zmniejszenie błędów u różnych osób występowało z podobną prędkością w okresie stymulacji (około. .5 %/tydzień). W związku z niewielką liczbą uczniów ten wskaźnik musi być oczywiście traktowany ostrożnie. 
 

 

Dyskusja z badaniem Mjölby

CAPD zazwyczaj nie jest badane przez proste środki takie jak audiometria tonalna, audiometria obuuszna i test obuusznego słyszenia (dichotic listening).

Przedstawione wyniki z pracy klinicznej w Mjölby wskazują, że procedury oceny wykorzystujące te proste narzędzia mogą przynieść cenne informacje na tamat trudności słuchowych dziecka mającego problemy językowe, a jednocześnie zapewnić konieczne informacje na temat techniki leczniczej, w której najważniejszą częścią jest słuchanie specjalnie skomponowanej i nagranej (manipulowanej, modyfikowanej) muzyki.

 
[1]  W Skandynawii Indywidualna Stymulacja Słuchu Johansen IAS znana jest pod nazwą  Auditory Discrimination Therapy (ADT)
Czteroletnie wprowadzenie projektu w Minneapolis

 

Od roku akademickiego 1996/1997 Szkoła A Chance to Grow’s New Visions w Minneapolis, MN wykorzystała specyficzną stymulację słuchową (HSAS)[1] jako część programu wspierania edukacji dzieci z problemami językowymi.

 

W czasie roku szkolnego 1996/97 zapoczątkowano program pilotażowy z udziałem 10- u uczniów. Tylko 7- u z nich ukończyło program. Program pilotażowy wykazał, że u całej siódemki wystąpiła poprawa poziomów słuchu jak również preferencja prawego ucha. Wykazano również znaczącą poprawę przetwarzania bodźców u wszystkich uczestników projektu, z wyjątkiem dwóch uczniów z diagnozą neurologiczną. Po 10 godzinach słuchania nauczyciele i rodzice donosili o poprawie umiejętności językowych, szkolnych i społecznych, zarówno w domu, jak  i w klasie (New Visions School Minneapolis MN, 1996-97. Third Year Charter School Summary Results pg. 61-70).

 

W roku szkolnym 1997/98 projekt rozszerzono do 90 uczniów, z których 68 ukończyło program.

Celem wstępnego i końcowego testowania było określenie, na które obszary przetwarzania słuchowego najbardziej wpływa stymulacja słuchowa. Wybrano serię standaryzowanych testów, jak również kwestionariusz do wypełnienia przez nauczycieli i rodziców, aby odnieść się do najczęstszych zachowań obserwowanych u osób z problemami w przetwarzaniu słuchowym. Obejmowały one między innymi trudności ze słuchaniem w różnych warunkach, "wygaszanie" innych dźwięków, częste pytania "co?"?, niezrozumienie tego, co zostało powiedziane (mylenie dźwięków), trudności z wykonywaniem poleceń, słaba pamięć i uwaga, niedojrzałość oraz niska samoocena.

Ogólne wnioski, jakie szkoła wyciągnęła z całorocznej pracy ze specyficzną stymulacją słuchową w oparciu o standaryzowane testy (SCAN, TAPS, TOPL) [2] faktem jest, że najbardziej znaczące postępy obejmowały zwiększoną umiejętność rozumienia informacji w różnorodnych (pod względem akustycznym)  otoczeniach, zwiększenie rozróżniania słów na drodze słuchowej, zwiększone zapamiętywanie zdań jak również umiejętności myślenia i rozumowania. U uczniów z problemami z przetwarzaniem słuchowym często obserwowano poprawę języka komunikacji i zachowań społecznych. Ostatecznym wnioskiem było przekonanie, że program specyficznej stymulacji słuchowej w sposób pozytywny zmienia umiejętności przetwarzania słuchowego w wielu obszarach i im więcej czasu poświęcano na słuchanie taśm, tym lepsze były umiejętności przetwarzania słuchowego, co może prowadzić do lepszych umiejętności akademickich (A Chance To Grow. Summary of Results for New Visions School 1997/1999 pg. 56-77).

W roku akademickim 1998/99 programem objęto początkowo 138 uczniów w wieku 5 do 18 lat w 10 różnych instytucjach w Minneapolis i okolicach. Jedna instytucja i ogółem 36 uczniów nie ukończyło programu. 

Wyniki  analizowanych  kwestionariuszy i standaryzowanych testów (SCAN, TAPS, TOPL, TOVA[3])  wykazują, że program specyficznej stymulacji słuchowej może być prowadzony w różnych instytucjach z powtarzalnymi korzyściami. Obszary w tym badaniu, w których wykazano znaczące korzyści obejmują: użycie prawego ucha dla częstotliwości mowy – prawouszną lateralizację dla częstotliwości mowy, rozróżnianie słuchowe, pamięć słuchową, rozumienie niewyraźnych informacji, rozumienie informacji słownych pomimo hałasu w tle jak również różnych informacji słownych podawanych jednocześnie  do obu uszu. Pojawiła się również poprawa uwagi i zachowania, co zgodne jest z wcześniejszymi badaniami. Wyniki te poparte zostały ogólnymi komentarzami uzyskanymi z każdej instytucji na temat programu oraz konkretnych uczniów, którzy słuchali taśm ze specyficzną stmulacją słuchową. 

Niektóre instytucje donosiły o pozytywnym rozwoju uczniów z cechami autyzmu lub PDD[4]. Uczniowie ci stawali się bardziej komunikatywni i dociekliwi. Jeden z uczniów nauczył się zrozumieć i stosować język figuratywny[5] do końca roku szkolnego, co personel łączył ze specyficzną stymulacją słuchową. 

Trudno przewidzieć, którzy uczniowie skorzystają najbardziej z programu stymulacji słuchowej, ale w tym projekcie personel 8 z 9 uczestniczących instytucji wyraził chęć do kontynuowania programu z innymi uczniami na podstawie zaobserwowanych zmian u uczniów uczestniczących. Konieczne są jednak dalsze kontrolowane badania, które pozwolą na ocenę skutków programów specyficznej stymulacji słuchowej w różnych środowiskach. Jest to praca w trakcie realizacji (A Chance To Grow. New Visions School. Hemisphere Specific Auditory Stimulation. A Summary of the 1998/1999 School year).

W roku szkolnym 1999-2000 SPLAT Department wprowadził program specyficznej stymulacji słuchowej (HSAS) z udziałem 65 uczniów New Visions School. Przeprowadzono 58 nowych ocen programu HSAS u uczniów, którzy go w pełni ukończyli, u  27 -u uczniów w programie podtrzymującym i 7-u uczniów z grupy kontrolnej. Uczniowie w programie zostali podzieleni na 6 grup według wieku i umiejętności akademickich.   

Do oceny postępów uczniów wykorzystano następujące testy: SCAN/ SCAN-A, TAPS-R, Poprawiony  test czytania (SORT-R) i test czytania Gates-MacGinitie .

Wyniki badania standaryzowanym testem SCAN (Test for Auditory Processing Disorders In Adolescents and Adults) potwierdzają przekonanie, że HSAS pomaga zwiększać umiejętności słuchania w różnych sytuacjach, takich jak klasa, sala gimnastyczna, restauracja, dom i miejsca hałaśliwe. Ogólne wyniki wykazały łagodne korzyści dla wszystkich grup. Grupa o najdłuższym czasie słuchania (> 12 godzin) wykazała korzyści średnie do znaczących.

Wyniki badania TAPS-R (Test of Auditory Processings Skils ) ujawniają łagodne korzyści dla większości grup i średnie korzyści dla grupy najdłużej słuchającej.

Uczniowie w programie HSAS zrobili średnie postępy w pomiarze czytania w badaniu testem SORT-R na poziomie 1.7 roku. Uczniowie NVS nie biorący udziału w programie zrobili postępy na poziomie 1.2 roku według badania SORT-R.

Uczniowie NVS biorący udział w programie HSAS zrobili średnie postępy na poziomie 1.5 roku według badania testem  Gates-MacGinitie, podczas gdy uczniowie NVS nie biorący udziału w programie zrobili postępy na poziomie .6 według badania Gates-MacGinitie. Liczby te obejmują uczniów w programie podtrzymującym. Ich zwiększająca się liczba godzin słuchania, dojrzewanie i rozwój wyższych umiejętności przetwarzania przyczyniły się do tak wysokich korzyści. (Stymulacja Słuchowa Konkretnej Półkuli - Hemisphere Specific Auditory Stimulation. A Chance To Grow/New Visions School. 1999-2000 School Year Report).
[1] Indywidualna stymulacja Słuchu Johansena IAS w USA występuje pod nazwą Hemisphere Specific Auditory Stimulation (HSAS)
[2]  SCAN -Test for Auditory Processing Disorders In Adolescents and Adults

TAPS - Test of Auditory Processings Skils

TOPL- Test of Pragmatic Language

 [3] Test of Variables of Attention (T.O.V.A.™)

 [4] PDD - Pervasive Developmental Disorders -  całościowe zaburzenia rozwoju[5] Język figuratywny -  zawierający  wszystkie formy językowego komunikowania się: przysłowia, metafory, idiomy, metonimie, wypowiedzi ironiczne.
Holenderski program badawczy

 

W programie brało udział 28 uczniów w wieku od 13 do 17 lat,  młodzież została podzielona     na 3 grupy: 
1. Dwie grupy dzieci z dysleksją  / każda po10 uczniów/  - 3 dziewczynki i 7 chłopców.
2. Jedna grupa dzieci bez dysleksji  składająca się z 8 uczniów - 3 dziewczynki i 5 chłopców 

Dzieci w grupach  zostały dobrane  w oparciu o wiele porównywalnych kryteriów. 

Członkowie grupy 1 słuchali od listopada 2003 roku do lipca 2005 pięć razy w tygodniu przez 10 minut płyt kompaktowych z utworami specjalnie dla nich dobranymi / program stymulacji słuchowej  JIAS/

Następujące umiejętności zostały sprawdzone  przed i po zakończeniu stymulacji słuchowej:    -Rozumienie czytanego tekstu,
-Czytanie (dekodowanie),
-Ortografia,
-Pisanie / przepisywanie,
-Pamięć słuchowa,
-Pamięć wzrokowa,
-Analiza fonematyczna,
-Szybkie nazwanie

Dzieci miały systematycznie badany słuch za pomocą audiometru / czysty ton/ i przeprowadzane testy mowy chaotycznej  /  mowy niezrozumiałej/.

Zastosowano również kwestionariuszez pytaniami  do  rodziców i uczniów z  grupy 1 na temat  uwagi, koncentracji, zachowań i automatyzacji reakcji.

Statystycznie istotne wyniki poprawy zostały znalezione w grupie 1- ej tj. dzieci z dysleksją  po stymulacji słuchu metodą Johansena IAS w następujących obszarach:
- Czytanie / dekodowanie,
- Ortografia,
- Pamięć wzrokowa,
- Analiza fonematyczna,
- Szybkie nazwanie,
- Wynik badań audiometrycznych,
- Słuchowy zasób wyrazów.

Nie znaleziono statystycznie istotnej poprawy w tej grupie w obszarach:

 - Rozumienie tekstu,
 - Pisanie / przepisywanie,
 - Pamięć słuchowa.

Jednakże statystycznie istotne wyniki poprawy w tej grupie odnotowano  w dalszej obserwacji ( po upływie pewnego czasu) w obszarze:
- Pamięć słuchowa.

 

Poniższa grafika przedstawia graficzny obraz krzywych słuchowych przed, w trakcie i po indywidualnej stymulacji słuchu metodą Johanesa IAS.
http://www.johansen-ias.pl/mediac/450_0/media/Audiogram$20veb$2001.jpg


1. audiogram przed terapią






2. audiogram w trakcie terapii






3. audiogram po terapii
Projekt Badawczy Prof. Korpilahti

Badania zostały przeprowadzone w Finlandii  na  Uniwersytecie  Helsińskim przez Profesora Korpilahti -  profesor filologii. 

Przebieg badania:

Dzieciom puszczano  czyste tony od 500Hz w długiej sekwencji  jeden po drugim, następnie nagle jednorazowo następował ton od 50Hz ( Oddball Paradigma ( Odmienny, niespodziany dźwięk w serii jednakowych dźwięków). Zmiany w pracy mózgu zostały zarejestrowane podczas badania EEG.

Wyniki:

Dzieci z opóźnionym rozwojem mowy wykazały opóźnione  reakcje ( na ton jednorazowy) i ich reakcje były mniej wyraźne jak u dzieci bez problemów z rozwojem  mowy .

Profesor Korpilahti  powtórzył ten eksperyment z dźwiękami mowy takimi jak - ka, ka, ka, ka, ta, ka, ka, - zanotował te sam reakcje u dzieci  jak podczas odtwarzania czystych tonów. Następnie dzieci zostały  poddane terapii metodą Johansena –IAS.

Po stosowaniu przez  9 miesięcy stymulacji słuchu  metodą Johansena -IAS   - reakcje znormalizowały się - dzieci z opóźnieniami w rozwoju mowy miały takie same reakcje jak u dzieci bez podobnych trudności.  

Podczas projektu badawczego jednym z pacjentów był  5 letni chłopiec. Chłopiec nie mówił  - kilku psychologów podejrzewało u niego autyzm.

W jego przypadku obserwowano reakcje w następujących sytuacjach:

Podczas gdy  on patrzył na swoją ulubioną bajkę animowaną, badacze rejestrowali reakcje jego mózgu na znane słowa. Wyniki EEG pokazały, że jego mózg wykazywał nadaktywność przez kilka milisekund po usłyszeniu znanego słowa. Aktywność ta zmniejszyła się  po terapii metodą  Johansena -IAS, przez co powstała przestrzeń pozwalająca na spokojne zrozumienie i na odpowiednią reakcje na mowę.   
 

Skany pracy mózgu
Peter, lat  5 -  przed terapią
12.06.97
Peter, lat 6 -  po terapii
21.02.98
Projekt  badawczy "East and Midlothian Project"

 Dwudziestu pięciu pacjentów z poradni logopedycznych  było poddawanych w latach

1997-1999  treningowi słuchu metodą Johansena - IAS 

Na wyniki składały się następujące elementy:
- Audiogramy – tam gdzie można było przeprowadzić badanie,
- Kwestionariusze, ankiety które były wypełniane przed i po  terapii JohansenIAS przez rodziców i nauczycieli,
- Relacje rodziców o zmianach zachodzących podczas terapii,
- Relacje rodziców i niektórych nauczycieli w momencie ukończenia terapii,
- Ilościowa ocena, kiedy określone postępowanie zostało  wspomniane / zauważone/,
-  Wszyscy przeszli przez cały program – dla wszystkich był on sensowny i przyniósł pozytywne skutki


Obszary poprawy                                              rodzice ( nieb.)   nauczyciele ( ziel.)
Pewność siebie
Mowa/język
Relacje z innymi
Niezależność/dojrzałość
Umiejętności ruchowe
Słuchanie/rozumienie
Czytanie
Koncentracja
Pisanie/ortografia
Zachowanie
Rysowanie

Poniżej lista publikacji. 
Kjeld Johansen
BUCHSTABENKINDER - Der Kampf gegen, mit und um Buchstaben  ( Artykuł w miesięczniku SKOLEN Dania, Marzec 2008)

Kjeld Johansen
WO SIND DIE BEWEISE? (Gazeta SPECIALPÆDAGOGIK Jahrgang 27 Nr. 2 Mai 2007, ISSN 0107-0649, S. 36-40.) 

Kjeld Johansen
HÖRPROBLEME, ZENTRALE HÖRVERARBEITUNGSPROBLEME, SPRACHSTÖRUNGEN UND HÖRTRAINING (SOUND THERAPY) (Nordic Journal of Special Needs Education 4/2002 S. 245 - 271, ISSN 0408-0509, Universitetsforlaget, Postfach 508, N - 0105 Oslo ) 

Pozostała literatura w języku ang.  Dr. Kjelda Johansena
Hearing - An Overlooked Factor in Relationship to Dyslexia. Presented at: 21st Nordisk Kongress i Spesialpedagogikk. Storefjell, Norway 27.06 - 01.07.88.

Reading and Re-creation. Frequency-specific, Binaural Stimulation of Students with Reading and Spelling difficulties. Presented at: UKRA (United Kingdom Reading Association) - 25th Annual Conference and Course , University of Leicester - July 1988.

Some Thoughts on Research in Dyslexia and Related Disorders. Baltic Dyslexia Research Laboratory - 1991.

Diagnosing Dyslexia: The Screening of Auditory Laterality. Baltic Dyslexia Research Laboratory. September 1991.

Sensory Deprivation - A Possible Cause of Dyslexia. First published in Nordisk Tidsskrift for Spesialpedagogikk. 1992.

Differential Diagnosis and Differentiated, Neuropsychological Treatments of Dyslexia. 10th Fachkongress Bundesverband Legasthenie. Berlin 30th Sept - 3rd Oct 1993. Published in: Legasthenie - October 1994.

General Laterality, Unilateral Hearing Loss, Ear Advantage and Language Problems. “Research Meets Practice” IARLD and the Norwegian Dyslexia Association. Tromso - August 1994.

Frequency Specific Left Hemisphere Stimulation with Music and Sounds in Dyslexia Remediation. 3rd European Music Therapy Conference. Aalborg, Denmark 17 - 20 June 1995.

Left Hemisphere Stimulation with Music and Sounds in Dyslexia Remediation Presented at The Orton Dyslexia Society 48th Annual Conference Minneapolis, November 1997.

Hearing, Central Auditory Processing Disorders and Reading Problems Presented at The International Dyslexia Association’s 51st Annual Conference, Washington D.C. November 2000.

Hemisphere Specific Auditory Stimulation (HSAS) and language problems September 2001.

Dyslexia, Auditory Laterality and Hemisphere Specific Auditory Stimulation Nordisk Tidsskrift for Spesialpedagogikk. November 2002


O badaniach mogą Państwo przeczytać na następujących stronach:

www.dyslexia-lab.dk           

www.hoertaining-ias.de

www.cbru.helsinki.fi        
Niebawem opublikowane zostaną wieloletnie badania nt. efektywności Indywidualnej Stymulacji Słuchowej Johansen IAS prowadzone na Uniwersytecie w Helsinkach, które prztłumaczymy na język polski i zamieścimy na naszej stronie.